Długą mieliśmy zimę tego roku. I trochę już mieliśmy jej dosyć. I pośród jej chłodu i pochmurnej aury, z pewnością często wzdychaliśmy ku wiośnie. A gdy tylko słońce zaczęło skuteczniej przebijać się przez chmury i  cieplej zrobiło się za oknem, to zaraz jakoś piękniej zaczął wyglądać świat i bardziej chciało się żyć…

W naszym życiu zdarza się nam przechodzić przez zewnętrzne i wewnętrzne zimy, kiedy chłód czy ciemność niemal paraliżują naszą fizyczność przez chorobę czy doświadczenie cierpienia oraz naszego ducha przez niepowodzenia, rozczarowania, zawody czy grzech… Czasem te przeżycia wręcz odbierają nam wolę życia. I wtedy pojawia się zniechęcenie, jakaś melancholia czy ociężałość duchową, które zamykają nas w kręgu narzekań, lamentacji czy smutku. I jakby zapominamy, że po zimie zawsze przychodzi wiosna…

WIELKANOC jest wiosną chrześcijańskiego życia. Jest rozpaleniem na nowo zapału i entuzjazmu. Jest zmartwychwstaniem nadziei i optymizmu. Jest zaproszeniem do nowego życia w radości, pokoju ducha i łasce. Tak było podczas owej pierwszej Wielkanocy, gdy Jezus, którego przybito do krzyża i który tamże oddał ducha Bogu, powstał z martwych i swoim Duchem dokonał nowego stworzenia świata i człowieka. Tak powinno być i dzisiaj, gdy w liturgii wspominamy i przeżywamy pamiątkę tej pierwotnej Wielkanocy.

Życzę Wam wszystkim, którzy będziecie odwiedzać tę witrynę internetową, takiej właśnie WIOSNY! Niech z cierpienia i śmierci Syna Bożego, wytryśnie życie dla Każdej i Każdego z Was. Niech dary Zmartwychwstałego staną się Waszym udziałem. Niech będą to dla Was Święta błogosławione, to znaczy szczęśliwe!
Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał! Alleluja!